આનંદ, આનંદ

આ મધદરિયે ઊછળતાં પાણી
અને આ ઘૂમતાં વહાણો,
પેલા પહેલાં વરસાદનાં સહેલાં પાણી
અને એમાં સરતી મૂકેલી હોડીઓ.
આ જ ઘડીમાં જીવવાની ત્યારની એ મસ્તી
નિર્દોષ-આનંદને તાજી કરી ગઈ ...

લગ્ન-સંવત્સરીની ફરી ઉજવણી.
મંડપનાં ફૂલોનો પમરાટ
અને શરણાઈની મીઠ્ઠી ગતો:
તાજા થયેલા તવારીખનાં એ આગવાં પાનાં
અધીર-આનંદ રેલી ગયાં, ફરીથી ...

"મેં તો મર કર ભી મેરી જાન તુઝે ચાહુંગા"
એવી મહેંદી હસનની સુરીલી મશગૂલી
અને તારા ખોળામાં નિશ્ચિંત મૂકેલા મારા માથામાં પડતો
એ મશગૂલીનો પડઘો.
દિલચસ્પ વૈભવની પ્રતીતિના એ ઘેનમાં
હું
પ્રેમ-આનંદની નીંદરે સર્યો ...

ઓરડે ઓરડે દોડાદોડ
અને
દાદર પર થતી ચઢઊતર.
નવી પેઢીનો એ કિલ્લોલ
આ આલિશાન મકાનના
બારી-બારણામાં, આરસમાં, દીવાલોમાં
પ્રાણ-આનંદ રેડી રહ્યા છે ...

--ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

સપનું

જોઉં છું
સામે પથરાયેલો દરિયો - કેવો અસીમ.
જોઉં છું
ઊછળતાં મોજાં - કેવો ઉન્માદ.
જાગે છે
સપનાંનો જુવાળ - કેવી ગજબની તાણ.
મદહોશ, ખોવાઈ જતો, ખુદને શોધતો હું ...

ત્યાં ધ્યાન દોરાયું:
સામેનું બહુમાળી મકાન
ભેગા કરેલા કચરા અને એઠવાડની પ્લાસ્ટિકની બેગો
કચરાપેટીમાં નાંખવા જતો એક જીવ.
ખભે અને માથે એ બેગોનો બોજ.
કેટલો ભાર, કેવો ભાર ...

એકાદું સપનું પણ એને નહીં?
એવું કેમ?

--ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

વિનંતી

જોજનો કાપવા છે મારે પગને થાકવા ના દેશો
હાર્યાને હાથ દેવો મારે દમને હારવા ના દેશો.

નવાજે છે સ્નેહથી મિત્રો હુંફાળા ઘેરે આતમજન
મહેફિલને માણવી છે મારે નશામાં ડૂબવા ના દેશો.

રણની સાવ સૂક્કી છે રેતી કિનારે ભીંજાયેલી રેતી
તફાવત કેટલો કેવો સમજને ભૂલવા ના દેશો.

સુખ કેવું તરબતર મારે અને લોક તરસ્યું છે ચોગરદમ
પરબની માટલીને કોઈ કાંકરી વાગવા ના દેશો.


--ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

વિજય

બારી બારણાં બંધ કરીને બેઠો'તો
તોયે
ઘૂસી ગયો
વાદળનો તોફાની ગગડાટ.
એ ગગડાટ વિમાસણમાં પડ્યો
માથું પછાડી, આવ્યો તેવો પાછો ફર્યો:
આ દીવાલો તો
મેઘ-મલ્હારના તાનમાં ગુંજી રહી છે ...

ગાઢ નીંદરમાં સોડ તાણીને સુતો'તો
ત્યાં ઊભરતાં આવી પડ્યાં
તાણવા માટે આતુર શમણાનાં પૂર.
વિમાસણમાં પડ્યાં, મધ-ઉછાળે શમી ગયાં
માથું પછાડી, આવ્યાં તેવા પાછા ફર્યાં:
આ માથાધારી તો
મ્ર્રુગજળને પચાવી બેઠો છે ...

-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

વન્સ મોર ...

ક્યારેક તો પડદો પડશે જ
આ તખ્તા ઉપર.
નથી લેશમાત્ર પણ ઉતાવળ
કે ઈંતેજારી એના પડવાની.
હા,
જરા કુતૂહલ ખરું કે
ખેલ કેવો ભજ્વ્યો.
જાણવાની તાલાવેલી પણ ખરી કે
"વન્સ મોર" મળશે ખરો?

દ્વિધામાં પડ્યો:
"વન્સ મોર" મળે તો પણ એ
માત્ર વિવેકસૂચક હશે
કે
નર્યા શોરબકોર સાથે?

ત્યાં,
કાનમાં કંઈક ગુસપુસીનો અણસાર થયો.

સહેજ ડોકી ફેરવીને જોઉં
તો, ઊભા હતા
અર્જુનના એ પરમ સૂત્રધાર ...

-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

લઘુ કાવ્યો

"ખાધું, પીધું, અને રાજ કર્યું"
એ
એક આશાવાદીને,
વીજળીના તાર પર બેસીને
સંવનન કરતાં બે પારેવાંને જોઈને
આવેલો વિચાર ...


---

જો
અંતરમાં એકાદી તરજ ગૂંજશે
તો,
અને ત્યારે જ,
એ સંગીન સત્ય સમજાશે
કે
જિંદગી એક મહેરબાન મહેફિલ છે ...


---

વર્ષોથી ઊંડે દટાઈ રહેલા પથ્થરો
તરસના સોસથી
સહેજે પીડાય નહીં
એની ચિંતા
વાદળને અને ધરતીને.
હંમેશ.
એટલે જ વાદળને વરસવાની
અને ધરતીને શોષવાની આદત પડી ગઈ છે ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર

અત્તર

તને ઊંચકી લેવા માટે
એકાદા શબ્દનો પણ આશરો લીધા વિના
મને મીણ બનાવી દેતી
તારા લંબાવેલા હાથની એ તાલાવેલી ...
નાનકડી ખંજની કંડારીત
તારા મુખને મુખારવિંદ બનાવતું
તારું લખલૂટ એ સ્મિત ...
ક્યારેક નિર્દોષ મસ્તીએ ચઢતા
નશીલા અટ્ટહાસ્યને સાથ દેતી
તારી કર્ણપ્રિય એ ચિચિયારીઓ ...
અને
પેલા પ્લાસ્ટિક્ના ડબલાના
કે ચીંથરાના જિરાફના ખજાનાને માણતી
તારી એ અમીરી ...

એ બધું
મારે તો એક શીશીમાં ભરી દેવું છે
એનું પૂમડું બનાવવું છે ...

-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

એકદમ

એકદમ,
વસંતની જાણે આજ વેણુ વાગી
ફૂલના છોડ પર કળી લાગી
વ્રુક્ષની ડાળીએ કૂંપળ ફૂટી.

એકદમ,
વર્ષાએ ધરતીને વ્હાલેથી ધોઈ
સૂરજની નવતર એક કિરણી ડોકઈ
મેઘધનુની નવલી રંગોળી થઈ.

એક્દમ,
આશા જાગી
અભિલાષા ગાજી.

એકદમ?
ના, ના
એકદમ નહીં.
દિવસો, દિવસો, અને દિવસો સુધી
જતન કરી કરીને કૂખે ઘેલી
એક જનનીને હેતની હેલી આવી
અને સાચે જ
એક્દમ
વસંતની આજે વેણુ વાગી ...

--ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

વસંત

પાનખરે ખરેલા પાનને
પવનના હળવા ઝોકમાં ઊડતું જોયું
તો યે
મને વસંત યાદ આવી ...

પાનખરે ખરેલા પાનને
પવનના હળવા ઝોકમાં ઊડતું જોયું
એટલે જ
મને વસંત યાદ આવી ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

બોન્સાઈ

મને કબીરવડ કહીને લોક ખંધું હસે છે ...

સાચે જ
બે મૂઠેરી માટોડીમાંયે
શોધવા મુશ્કેલ પડે એ મૂળિયાં
પાતાળ સુધી પહોંચતાં નથી,
મારી ઝીણકી પત્તીઓની નીચે
કોઈ ગોવાળિયાને વિસામો નથી,
મારી નાનકડી ડાળખીમાં
કોઈ તરવરતી ખિસકોલીને
ટેકવવાનું જોર નથી ...

પણ
નથી હિમ, નહીં ઠરવાનું
નથી વરસાદ, નહીં ભીંજવાનું
નથી તડકો, નહીં બળવાનું
નથી કરવત, નહીં ડરવાનું:
વળી,
મનના માહોલમાં નિજાનંદે મ્હાલવાનું!

અને,
કબીરવડને યાદ કરીને, બસ, જરા મલકી લેવાનું ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન