Sunday, November 21, 2010

મારે તો ઃ

આગિયો બનવું છે
મારા અંધકારનો ઉપાય મારા જ હાથમાં ...

ઝરણું બનવું છે
અવરોધનમાંથી માર્ગ કાઢવો સાવ સહેલો ...

ખિસકોલી બનવું છે
સહજ થઈ પડે પડ્યા પછી ઉપર ચઢવાનું ...

મંદિરનો ઘંટ બનવું છે
વિસરાય નહીં ક્યારેય, નીસરેલો નાદ પાછો નથી ફરતો ...

આયનો બનવું છે
મતિ ના સૂઝે ખોટે રસ્તે દોરવાની, કોઈને પણ ...

તબલચીનો હાથ બનવું છે
જીવ સીંચી શકાય ચામડાના એક નિર્જીવ ટૂકડામાં ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન.

Tuesday, November 9, 2010

રંગરોગાન

લીલાછમ્મ પાંદડાંને દૂરદૂરથી સંભળાય છે
યમરાજનાં પાનખરપગલાં ...

પણ,
ગુપચુપ કફન ઓઢી લેવાને બદલે
મસ્તીએ ચઢે છે એ સમગ્ર જમાત
રહ્યાસહ્યા દિવસોમાં હોળી-ધુળેટીનો લ્હાવો લૂંટવા,
અને ઝગમગાવી મૂકે છે એમનું સમુહ અસ્તિત્વ.
બૂઝાતા દિવા જાણે પ્રજ્વળી ઊઠ્યા.

સમજવો હોય જો એ પાનખરી રંગોનો જાદુ
તો
એક અખતરો કરી જુઓ:
ટોળે વળો મેપલના બે-ચાર ઝાડનાં ઝૂંડ નીચે
સફેદ પોશાક પહેરીને, નખશિખ.

તરબોળ થઈ જશે એ ધોળુંધબ્બ મૌન
વિધવિધ રંગરોગાનનાં સૂરસંગીતમાં ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન.

Wednesday, November 3, 2010

હાઈકુ (૧)

કાગળહોડી
સઢ ઉકેલી, કેવી
જલદી ભાગી!

---

મનઆંખો તો
ખડકી નહીં પણ
આયખું માપે.

---

ઉમ્મર રાચે
હવે પગ ઝબોળી
શૈશવકાંઠે.

---

પંખી ભેગાં, આ
માળામાં કલરવ
જાણે આસવ.


---


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

Saturday, October 23, 2010

જાગૃતિ

મારી એ જ શેરીની એ જ ધૂળ
કોડી-લખોટીઓના એ જ રણકાર
એ જ ભમરડા અને એમને ઘૂમાવતી જાળ
એ જ પતંગો, એ જ માંજો
લંગડી, સંતાકૂકડી, આટાપાટાની એ જ રમતો
ત્રણ લાકડીઓ ઠોકીને માની લીધેલા એ જ િક્રકેટના સ્ટમ્પસ ...

વર્ષો વીત્યાં
અરે, દાયકા વીત્યા.
એ બધાથી વિંટળાયેલો
એ બધામાં ખોવાયેલો
ઊભો છું હજીયે હું તો એમ જ,
અચલ.

તકલીફ ના લેશો મને ચૂંટીઓ ખણવાની.
હું જાગૃત છું,
સોએ સો ટકા ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન.

Tuesday, October 5, 2010

શમણું

નીંદરને મારી મેં તો સાફસાફ કહી દીધું
મારું નમણું આ શમણું નહીં તોડ.

પહેલો દરવાજો જરા સાચવીને ખોલજે
મેહુલા ને મોરલાની જામી છે જોડ,
ભીંજઈ ભીંજઈ હું તો સ્નેહે તરબોળ
સાવન ને સાજનની લાગી છે હોડ. ... મારું શમણું નહીં તોડ. ...

બીજો દરવાજો જરા હળવે ટકોરજે
પ્રેમના મોડમાં હું પાડું કેમ ફોડ,
નીતરતા વ્હાલની ખુદ નજરું ઉતારતી
સ્હેજે નથી ઊગતા ઓલા સૂરજના કોડ. ... મારું શમણું નહીં તોડ ...

ત્રીજે દરવાજે હું તો ગાયબ થઈ લાગશે
સાતમે આકાશે લપઈ હૂંફાળી સોડ,
નશીલી નશીલી હું તો પિયુમાં ડૂલ
કિનખાબી સેજ, રાતરાણીના છોડ. ... મારું શમણું નહીં તોડ ...

નીંદરને મારી મેં તો સાફસાફ કહી દીધું
મારું નમણું આ શમણું નહીં તોડ.


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

Saturday, September 25, 2010

લઘુ કાવ્યો (૨)

ઘાસની લીલી પથારી
મને ખૂબ ગમે છે.
હવે
ક્યાંક એના ઉપર
મટોડીનો નાનકડો એક ઢાળ મારે બનાવવો છેઃ
એક લીલું ઓશિકું બનાવવા માટે ...
લીલાછમ આરામ માટે ...

-----

વસંતના એંધાણે
મલકતી મલકતી કૂંપળો
ડાળ પર જાગેલી કોયલને ચીડવે છેઃ
અમે પહેલા લ્હેકીશું નહીં
તો
તું કેમ કરીને ટહુકશે?

-----


આકાશમાં
વીજળીનો ઝબકારો થયો
અને
મારા બાગમાં
ઓલો આગિયો ગાજ્યોઃ
"જોયો મારો ચમકારો?"

-----


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન.

Friday, September 10, 2010

ગુલાબી, ગુલાબી ...

સપનું ગુલાબી
સ્હવાર ગુલાબી
ગાલ ગુલાબી ...

એ સઘળું આનંદજનક
એ સઘળું આશાસ્પદઃ
એ સઘળી ઊગતા સૂરજને પૂજવાની વાતો,
એક અદના આદમી માટે.

પણ
આવો, તમને બતાવુંઃ
વૃક્ષના છાંયડામાં શ્વાસ લેતો
એક ગુલાબી બાંકડો
એનાં ગુલાબી ચશ્માં
એનું ગુલાબી છાપું
એની ગુલાબી સ્હાંજ.

અને
બાજુમાં બાંધી રાખેલો
એની ગુલાબી ગઈકાલનો િબસ્ત્રો...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

Friday, September 3, 2010

કેદી

હું જુગારી છું.
હા, દીકરા
હું, તારો બાપ
બની ગયો જુગારી
આ હથેલીમાં રેખાઓ કોતરાઈ ગઈ તે ઘડીથી.
શું કહું, પાસા સવળા પડ્યા જ નથી.
કારણ સમજ્યો, પણ મોડું મોડું,
હોડમાં હાર્યા પછીઃ
પાસા ઊંચકતો હું એ જ રેખાઓવાળી હથેલીમાં,
પાસા ફેંકતો પણ એ જ રેખાઓવાળી હથેલીથી.

સમાજ તો ચૂંથણાં કરશે જ કે
દીકરાની રગોમાં રેલાઈ રહેવાની બાપની લત, જુગારની.
જુગારીનો દીકરો જુગારી જ થવાનો. કદાચ સવાયો.
પણ, ના ના ના
એ શબ્દો તારે કાને પડે તે પહેલા
જાહેરાત કરવા હું તૈયાર છું કે
તારી નસોમાં ફરતું લોહી મારું નથી.
માત્ર એક જ શરતેઃ

મને તું બાંહેધરી આપ
કે
ક્યારેય
તું તારી હથેલીમાં કોતરાયેલી રેખાઓનો કેદી નહીં બને ...

-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન.

Sunday, June 27, 2010

યાચના

અત્તરની શીશીઓથી લચી પડેલો એક છોડ
બળબળતી સડકની સાવ વચ્ચોવચ.

કાંટાળા લેબાસમાં સુક્કોધડ બીજો છોડ
ઊછળતા સમુદ્રની વચ્ચોવચ.

ઝાળઝાળ ગરમી ને રાતરાણીનો શોર
શીતળ પાણીનાં મોજાં ને જડસુક્કો થોર.

માયાજાળ? કલ્પના રમતિયાળ?
ના, એ તો એક યાચનાનો જુવાળઃ

સતત શક્યો માંહેથી, પ્રભુ પરમ અશક્યે તું લઈ જા ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન

Tuesday, May 25, 2010

વસંતટહુકો

પિંજરમાં કેદ થયેલું પંખી
અકળાય છે જરૂર.
પણ
પંખી ધરબાઈ જતું નથી
એ અકળામણથી.

એ તો
રહે છે ટહુકતું
અકળામણને ખંખેરી નાંખીને.

એ જાણે છે
પિંજર અટકાવી નહીં શકે
વસંતબહારને ...


-- ચંદ્રેશ ઠાકોર
નોર્થવિલ, મીશીગન